Ectomycorrhizapartner van Berk, zelden andere loofbomen, op droge tot vochtige, voedselarme tot voedselrijke zand- of veengrond. Algemeen in de duinen en op de hoge zandgronden, minder vaak in het (laag)veen, zelden op klei. Juni-december. Deze soort neemt gestaag toe, maar dat kan deels liggen aan het feit dat hij vroeger niet van de Braakrussula sensu lato werd onderscheiden.
Braakrussula’s worden gekenmerkt door een helderrode hoed, die vaak verbleekt bij ouderdom, met een vrijwel geheel aftrekbare hoedhuid, witte plaatjes en steel, relatief bros vlees, vaak een kokosachtige geur en een brandend scherpe smaak. Met ijzersulfaat kleurt het steeloppervlak oranje. Binnen die groep van Braakrussula’s is de Roze berkenrussula een gemakkelijk te herkennen soort aan de vanaf het begin roze hoed die sterk uitbleekt en bijna geheel wit kan zijn, gekoppeld aan de associatie met berken. De Broze russula (Russula fragilis var. knauthii) lijkt er op, maar groeit onder beuken en de steel verkleurt niet roze met ijzersulfaat (toversteentje).
Bezoekadres & postadres
Toernooiveld 1
6525 ED Nijmegen
Tel. 024 741 0630
info@paddenstoelenonderzoek.nl
ANBI-stichting
Paddenstoelenonderzoek Nederland is een ANBI-stichting en maakt onderdeel uit van Stichting Natuur Onderzoek Nederland.